Samenwerking

Ervaringen van conducteurs, machinisten, buschauffeurs; Alle verhalen en bijdragen van OV-personeel bij elkaar.

Samenwerking

Berichtdoor Mikos » Ma 04 Okt 2021 10:26

Samenwerking

Met sommige collega's heb je een speciale band. De een heeft dezelfde interesses als jij, met de ander maak je iets mee op de trein. In die laatste categorie tref ik een Hoofddorpse machiniste in Eindhoven.

De hele dienst is alles goed verlopen en na mijn pauze in Eindhoven wandel ik naar spoor 4, waar de intercity via Tilburg en Breda naar Dordrecht zal vertrekken. Maar ik vermoed dat we daar niet gaan vertrekken, want een minuut voor onze vertrektijd moet de sprinter naar Den Bosch ook van spoor 4 vertrekken na een spoorwijziging. Sowieso is het op spoor 3/4 erg druk, want door een verstoring rijden er momenteel geen treinen tussen Den Bosch en Utrecht en reizigers zijn op zoek naar wat houvast. Terwijl ik een aantal van hen van informatie voorzie, zie ik op het beeldscherm boven het perron dat mijn trein een spoorwijziging krijgt naar spoor 6. Dus zodra iedereen voorzien is van informatie, wandel ik naar spoor 6.

Onze trein wordt twee minuten voor vertrektijd voorgereden, ik roep om dat we naar Dordrecht gaan via Tilburg en Breda, een collega roept dat voor de zekerheid nog een keer om, om te voorkomen dat reizigers naar Utrecht bij ons instappen, ik doe de portofoontest met mijn machiniste en dan kunnen we, een minuut later dan gepland, vertrekken. We hebben honderd meter gereden wanneer de machiniste de trein nog langs het perron stil zet. Na een halve minuut roept ze via de portofoon naar me dat ze gebeld werd en dat we nu echt gaan vertrekken. Prima.

Voor Tilburg rijden we een stukje langzaam doordat er een goederentrein aan de kant moet om plaats voor ons te maken. Onze vertraging loopt op naar een drietal minuten. Maar we vervolgen snel. In Breda staat onze trein normaal een zestal minuten stil, dus dat maken we daar weer goed.

Maar wanneer we bij Lage Zwaluwe de brug op rijden, komen we tot stilstand. Na een minuut krijg ik via de portofoon te horen dat er een suïcidaal persoon langs het spoor zou lopen en dat we met een aanwijzing moeten gaan rijden, net als alle andere treinen om ons heen. Ik vraag of ze wil dat ik naar voren kom om mee te kijken, maar dat slaat ze af, mocht het nodig zijn, dan weet ze me te vinden. Vervolgens schiet het allemaal niet heel erg op, want de treinen voor ons rijden ook met aangepaste snelheid, dus er ontstaat een file. Uiteindelijk komen we 7 minuten te laat aan in Dordrecht.

Omdat ik met een Intercity richting Rotterdam moet, besluit ik op het perron te blijven. Door de vertraging is mijn overstaptijd ook 7 minuten ingekort, dus het heeft weinig zin om naar het verblijf te lopen. Dat geeft me tijd om te kijken hoe laat mijn trein binnenkomt, maar zoals ik al dacht is die trein door de verstoring tussen Den Bosch en Utrecht opgeheven, dus er komt helemaal geen trein. Desgevraagd geeft de Bijsturing me te kennen dat er een ander treinstel wordt ingezet en dat die op spoor 20 staat. Waar ik vervolgens heen loop.

Afbeelding


Spoor 20 in Dordrecht is een weinig gebruikt kopspoortje. Meestal worden hier afgerangeerde treinen neergezet die op dat moment niet nodig zijn. Er loopt een rangeerder naar de voorkant van de trein om deze gereed te maken voor vertrek, de deuren zijn nog dicht en ik besluit om van de gelegenheid gebruik te maken om ingangscontrole te houden; iedereen moet immers toch langs me heen lopen om de trein in te kunnen stappen.

Nog voor de reizigers aan komen lopen, doe ik een portofoontest met de machinist. Dat blijkt dezelfde machiniste te zijn als waar ik mee uit Eindhoven ben gekomen. We kijken elkaar in de ogen, want zij staat nog op spoor 3 te wachten waar we normaal vandaan zouden vertrekken.
“Handig dat ze mij dat ook vertellen!” lacht ze wanneer ik aangeef dat we van spoor 20 vertrekken.
We lachen er samen om; na de rommelige rit vanuit Eindhoven voorspelt het natuurlijk weinig goeds als het allemaal zo doormoddert.
Terwijl ik de reizigers die aan komen lopen om in te stappen controleer, wandelt de machiniste naar de voorste cabine. Ik stuur een handvol reizigers zonder geldig vervoerbewijs weg en zie dan dat op onze vertrektijd spoor 1 een groen sein heeft gekregen; er mag een goederentrein voor ons uit.
Ik maak een praatje met de rangeermachinist die onze trein gereed heeft gemaakt, bij hem verloopt het ook allemaal wat rommelig. Ik vertel hem lachend dat dat rommelige begon toen deze machinist bij me opstapte in Eindhoven. Uiteindelijk krijgen we drie minuten na vertrektijd groen sein en kunnen we vertrekken.

Net voordat we de tunnel van Barendrecht inrijden, remt de machiniste plotseling vrij stevig. Ze roept me op via de portofoon.
“HC, ik kreeg een alarmoproep die werd geannuleerd, ik stop zo langs het perron om te vragen wat er is."
Kort erna meldt ze zich weer:
“HC, je gaat het niet geloven, maar ik krijg zo een aanwijzing.”
'Suïcidaal persoon?' vraag ik.
"Denk het wel!"
Er is wederom een suïcidaal persoon gesignaleerd, deze keer bij Rotterdam Lombardijen. We lachen om de hopeloze situatie waarin we terecht zijn gekomen en ik vraag haar of ze vanaf Rotterdam ook met me meegaat naar Utrecht. Ze zegt gelukkig van niet, ze rijdt deze trein door via Schiphol naar Utrecht. We rijden langzaam rondom Rotterdam Lombardijen, treffen gelukkig niemand aan en kunnen door naar Rotterdam Centraal. Daar komen we vijftien minuten te laat aan.

Daar bedenkt een reiziger dat het slim is om de collega conducteur die de trein van me overneemt te beledigen vanuit het niets, waarna de collega de man de trein uit wil hebben. Met de collega’s van V&S en toegesnelde politie wordt dat geregeld. De trein kan 20 minuten later dan gepland alsnog vertrekken richting Schiphol.

En het heeft niet aan mij gelegen, want vanaf het moment dat de collega machinist met de trein uit Rotterdam vertrok en onze wegen zich scheidden, verliep mijn dienst verder probleemloos.

Onvast
Het is woensdagavond en ik houd ingangscontrole in Den Haag Centraal bij de Intercity naar Zwolle. Als laatste komt er een dame van begin 30 aangelopen wanneer ik fluit. Ze versnelt haar pas en ik vraag naar haar kaartje.
"Die heb ik wel," zegt ze, alsof ik haar ergens van heb beschuldigd. Waarbij ze me haar kaartje geeft. Die is prima, dus ik geef het kaartje terug. Althans, dat is de bedoeling, want ze heeft haar handen vol met haar portemonnee, telefoon en een hamburger. Het kost haar nogal moeite om alles vast te houden en ook het kaartje aannemen gaat niet gemakkelijk, omdat ze nogal wankel op haar benen staat. Ze grijpt drie keer mis, waarna ik zeg dat ze maar in moet stappen.

Terwijl ze dat doet, sluit ik mijn eigen deur, waarna ik me omdraai, ze het kaartje alsnog aanpakt en vervolgens onvast haar balans zoekt, wat niet lukt. Ze valt aan de andere kant van het balkon tegen de deur aan. Wanneer ik kijk, heeft ze haar balans gevonden en staat ze tegen de deur. Probleem voorbij. Ik stap de cabine in. Onderweg naar Leiden hoor ik beneden op het balkon wat gestommel en hoor ik dat ze op een klapstoeltje is gaan zitten.

Wanneer we in Leiden aankomen, ziet mijn collega aan de overkant van het perron de dame zitten op het klapstoeltje.
"Je hebt een hanger," grapt ze. "Zo zit je toch helemaal niet lekker?"
De dame zit inderdaad op het klapstoeltje, voorover gebogen, met haar hoofd op haar knieën. Ik ga naast haar staan en spreek haar aan als de 'dame met de hamburger', het papieren omhulsel ligt naast haar schoen op de vloer. Die heeft ze dus nog even weggewerkt in de tien minuten vanaf Den Haag.
Ik tik met mijn schoen zachtjes tegen haar schoen aan, waardoor haar been iets beweegt, waardoor ook haar hoofd in beweging komt en ze wakker wordt. Ik vraag haar waar ze naar toe moet.
Ze kijkt me even aan en antwoordt dan:
"Leiden."
Waarop ik zeg dat we daar al zijn, schiet ze ineens op en vraagt, heel lieflijk eigenlijk:
"Mag ik er nog uit?"
De stap de trein uit wil nog wel, maar daarna is alle vastheid er wel weer uit. Ze wankelt op één been en komt uiteindelijk met haar rug tegen de trein terecht. Het gaat net goed; ze valt net niet tussen de trein en het perron.

Ik heb allang gezien dat het geen goed idee is om haar hier zo achter te laten. Wanneer ik nu vertrek en ze haar evenwicht verliest, komt ze gegarandeerd onder de trein terecht en staan we hier nog veel langer en met veel meer problemen. Ik roep via de portofoon de collega's van Veiligheid&Service op om ze te vragen de jongedame te begeleiden.
Ze staat nog steeds te wankelen, maar komt al van de trein af. Ik zeg haar dat ze maar beter kan gaan zitten waar ze staat, wat ze vervolgens vrij onhandig doet. Maar het directe gevaar is inmiddels geweken, zolang ze maar blijft zitten. Ze roept nog wel een keer een verontschuldigend ‘sorry’.

De machiniste vraagt me of ik denk dat het lang duurt, want dan informeert ze de treindienstleider. Maar V&S loopt al naast de trein, ik leg snel voor wat er gaande is, waarna ze haar naar de uitgang van het station zullen begeleiden. Ze staat op terwijl ik de deuren van de trein sluit, waarna een collega aan haar vraagt:
"Heb je wat te veel gedronken vandaag?"
Het antwoord is een helder 'ja' en ik hoor nog net dat ze op de vraag hoe ze op het station is gekomen reageert met 'de fiets', waarna mijn deur sluit. Ik zie vervolgens hoe ze het perron bijna afgedragen moet worden door de collega's. Hoe die ooit thuis gaat komen?

Conducteur Mike
Gebruikers-avatar
Mikos
Medewerker NS / Beheerder
Medewerker NS / Beheerder
 
Berichten: 816
Geregistreerd: Wo 25 Apr 2012 23:31

Share On:

Share on Facebook Facebook Share on Twitter Twitter

Terug naar Vanaf de Werkvloer

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron
lobed-depth
lobed-depth
lobed-depth
lobed-depth