Randstaddienst

Ervaringen van conducteurs, machinisten, buschauffeurs; Alle verhalen en bijdragen van OV-personeel bij elkaar.

Randstaddienst

Berichtdoor OVE Redactie » Ma 10 Jul 2017 10:14

Randstaddienst

Het is woensdag 5 juli, een zomerse dag in Nederland. Mijn jas laat ik thuis, want die ga ik vandaan niet nodig hebben. Op tijd parkeer ik mijn auto op de parkeerplaats voor het personeel en ik wandel richting het station. Terwijl ik er naar toe loop, meld ik mij via mijn Railpocket in dienst en krijg ik te zien waar ik vandaag allemaal naar toe mag. Ik begin met de Intercity naar Den Haag, om daar over te stappen op de Sprinter naar Haarlem, waar ik overstap op de Sprinter naar Amsterdam om er kort mee te keren naar Zandvoort, daar kort te keren naar Amsterdam, waar ik kort keer naar Haarlem, waar ik schaft heb, om van daaruit snel naar Den Haag te gaan en dan met de laatste Intercity naar Zwolle. Het is een fraai dienstje.

Omdat ik ruim op tijd ben, is er nog de mogelijkheid om met wat collega’s in het verblijf te praten. Water aanvullen, toiletbezoek, en op naar de trein! Er komt een VIRM-VI voorgereden. Het eerste stuk ga ik als extra conducteur mee, omdat de Leeuwarder conducteur de trein naar Lelystad brengt en vanaf daar weer terug naar huis. Hij heeft driekwart van de trein gecontroleerd, alleen van de voorste drie bakken moeten de bovenverdiepingen nog. Die heeft hij niet gedaan, omdat de batterij van zijn Railpocket leeg is. Omdat ik weet dat deze trein onderweg behoorlijk vol loopt, besluit ik in overleg met hem meteen te beginnen aan die bovenverdiepingen. Ik controleer de reizigers en merk dat er het nodige in zit, maar de controle verloopt voorspoedig. Zo voorspoedig dat ik ter hoogte van Dronten de bovenverdiepingen heb gecontroleerd en ik aan de onderverdiepingen kan beginnen. Hier en daar worden wat vragen gesteld. Het hoge aantal Aziatische toeristen valt me op, die komen allemaal van Steenwijk en willen naar Amsterdam, na een dagje Giethoorn. Die informatie sla ik vast op.
Wanneer we in Lelystad aankomen heb ik de voorste drie bakken volledig gecontroleerd en kan ik beginnen aan de achterste, na afscheid te hebben genomen van de Leeuwarder collega. Ook hier tref ik de nodige toeristen en voor ik het weet zijn we in Almere. Dit is de plek om over te stappen voor Amsterdam Centraal en gezien het hoge aantal buitenlandse toeristen roep ik dat naast in het Nederlands ook nog in het Engels om. Ze stappen massaal over naar de overzijde van het perron. Ik zwaai naar een bekende collega uit Lelystad en we vervolgen onze weg.

Afbeelding


Ik kom in de eerste klas en tref daar een meneer die behoorlijk onderuit gezakt zit. Ik vraag hem om zijn kaartje, maar in plaats daarvan krijg ik zijn paspoort in handen.
“Schrijf me er maar eentje, doe maar een retourtje, ik moet naar Amsterdam Centraal.”
Ik vraag hem of hij echt naar Centraal moet, want daar gaan wij niet naartoe.
“Ja, ik bedoel Zuid.”
Ik schrijf de man een kaartje, waarna hij uit zichzelf verklaart:
“Tja, ik heb geen geld, want mijn bewindvoerder heeft me bestolen. Heel erg.”
Waarna zijn telefoon gaat en hij behoorlijk luidruchtig begint te bellen met een vriend van hem. Terwijl ik sta te schrijven heeft hij het over die bewindvoerder die 400 euro gestolen zou hebben, dat hij ontslagen is en wat al niet meer. Het is genoeg voor een jongedame die aan de andere kant van het gangpad zit om op te staan en elders te gaan zitten.
“Vindt u het goed dat ik verderop ga zitten, dat u mij daar controleert?”
Maar ik heb mijn Railpocket bij de hand, dus ik bekijk de kaart en geef die weer terug, waarna ze weg wandelt.
Ik overhandig de man zijn Uitstel van Betaling en vraag hem of hij een verklaring op wil geven. Die komt neer op het bestolen zijn door zijn bewindvoerder. Daarna vraag ik hem of hij het geluidsniveau laag wil houden om anderen niet te storen.
“Oh ja, ga ik doen,” waarna hij een stuk stiller zijn telefoongesprek blijft voeren. Ik loop verder en heb net voor Amsterdam Zuid iedereen gezien.

Op Zuid stapt er een behoorlijk aantal reizigers in, veelal medewerkers van de Zuidas. Op Schiphol een tweetalige omroep, waar een groot aantal mensen uitstapt, maar een nog groter aantal ook weer in stapt. Onderweg neem ik de tijd om het Uitstel van Betaling te administreren. In Leiden een tweetalige omroep om iedereen de juiste kant op te verwijzen, met speciale aandacht voor reizigers richting Alphen aan den Rijn; door een sein- en wisselstoring rijden er tussen Lammenschans en Alphen geen treinen, dus kunnen de reizigers voor Alphen en verder beter mee richting Den Haag om daar over te stappen richting Gouda. Ook in Leiden is er een grote volksverhuizing, om onze weg te vervolgen en op tijd in Den Haag aan te komen. Daar verwijs ik de reizigers voor Gouda nog naar de juiste trein via de omroep en dan zit de eerste rit erop.

Ik heb vijfentwintig minuten, waarin ik naar het personeelsverblijf loop om het toilet te bezoeken, mijn water aan te vullen en kort met de Zwolse machinist te praten die naast een andere Zwolse machinist is gaan zitten. De machinist waarmee ik naar Den Haag ben gekomen gaat ook met me mee naar Haarlem, dus dat hebben we al compleet. Even later staan we beneden bij onze trein. Ik heb de reisinformatie al ingesteld en wandel naar voren om nog even met de machinist te praten. Kort voor vertrek word ik via de portofoon opgeroepen; Veiligheid&Service wil met me mee richting Leiden en vraagt of het goed is dat ze achteraan beginnen. Ik spreek met ze af dat ik dan vooraan begin. Zo gezegd, zo gedaan, vertrekken we met 5 bakken SGM richting Haarlem. Er zitten de nodige mensen in die naar huis gaan na een dag werken. Onderweg laat ik de trein op tijd vertrekken en wanneer we op Mariahoeve staan, fluit ik. Er komt nog net een jongen op tijd naar boven gerend en in plaats van zich door een sluitende deur te wurmen, rent hij naar mij en vraagt netjes:
“Mag ik nog instappen?” Ja, dat mag je. De deuren gaan dicht en ik sluit ook die van mij. In Voorschoten heb ik de voorste drie bakken van de trein gecontroleerd en stap ik het perron op. De collega’s van V&S stappen uit de achterste twee en melden dat de trein gecontroleerd is en dat ze hier blijven hangen, om een andere trein te nemen. Ik neem afscheid van ze en bedank ze, waarna we onze weg richting Haarlem vervolgen. Dat gaat geheel op tijd.

In Haarlem loop ik met de machinist richting het verblijf en praten we nog wat. Hij gaat richting Hoorn, ik wacht op de Sprinter naar Amsterdam. Die komt mooi op tijd binnenrijden met wederom 5 bakken SGM. Dat is er een minder dan in de planning stond, maar het moet makkelijk passen. De collega die er van af komt draagt de trein aan mij over en meld dat hij ook V&S mee had en dat ze de trein net nog gecontroleerd hebben. Ik neem de trein mee naar Amsterdam, waar we op tijd aankomen.

In Amsterdam keer ik kort met deze trein; er staan zes minuten op het programma. Ik verander de reisinformatie dat we naar Zandvoort gaan, controleer de sluitseinen van de trein en ik loop naar voren om een portofoontest te doen met de machinist. Die is er echter nog niet. Ik probeer hem via de portofoon op te roepen, maar dat werkt helaas niet. Ik pak mijn telefoon er vast bij om de Bijsturing te kunnen bellen, maar dan zie ik een machinist uit Amersfoort het perron op lopen. Hij stapt in de voorste cabine in en zegt dan:
“Ja, ik ben een beetje laat. Ik kwam net behoorlijk vertraagd met de Intercity uit Amersfoort en heb geprobeerd Bijsturing te bellen, maar dat is niet gelukt. Nouja, ik ben er klaar voor!”, waarna we een minuutje te laat vertrekken.
Ik begin meteen met controleren en dat loopt zo voorspoedig dat ik op Sloterdijk de voorste drie al gecontroleerd heb. Op Sloterdijk stap ik over naar het achterste tweetje om die ook te controleren. Ook in deze trein zitten de nodige toeristen, die ik desgevraagd in het Engels of Duits te woord sta. Een beetje spelen met kaartjes en reizigers zorgt voor een lach rond hun mond. Bij Spaarnwoude heb ik de trein schoon en rijden we rustig verder richting Zandvoort.

Ook in Zandvoort is er een korte kering. Terwijl de machinist naar de andere kant loopt, we een nieuwe portofoontest doen en ik de reisinformatie op Amsterdam zet, is er ook nog even tijd om op het bankje op het perron te zitten en te genieten van de zon. Er stapt weer het nodige in en ik besluit om achteraan te beginnen met controleren. Ook nu weer zit de trein vol toeristen, die veelal naar Amsterdam willen. Het is beduidend drukker, want wanneer we in Overveen zijn heb ik net twee bakken gecontroleerd. Dat komt goed uit, want Overveen ligt in een onoverzichtelijke bocht en moet ik in het midden staan om de hele trein te kunnen overzien. We vertrekken op tijd en ik vervolg mijn controleronde. Wanneer we in Haarlem aankomen heb ik het achterste stel gecontroleerd en stap ik over op het voorste stel.

Daar kom ik onder andere een groepje jongens tegen met elk een Jongerentoer. Alleen de vierde kan zijn kaart niet vinden. De jongens zijn te goeder trouw en laten op verzoek hun identiteitskaart zien. De vierde heeft echter alleen E-tickets voor de zevende en de achtste, daar heb ik niet zo veel aan. Hij slaat flink aan het zoeken en raakt ietwat gestrest. Om de sfeer leuk te houden zeg ik tegen de rest dat ik al weet wie er zo meteen moet gaan lopen. Ik vraag waar ze naar toe willen en ze antwoorden in koor ‘Amsterdam’. Ik laat hem verder zoeken en zeg dat ik straks nog wel terug kom. De rest van de reizigers heeft het allemaal voor elkaar. Ook de Duitsers die helemaal bij de voorste deur staan om in Halfweg-Zwanenburg uit te stappen; net voor we er zijn krijgen ze allemaal een stempel op hun retourtje.
Wanneer ik vervolgens bij de jongens langs kom lopen en hardop vraag hoe het er voor staat, is de vierde jongen al druk met zijn telefoon in de weer.
“Ik ben hem nu weer aan het downloaden,” zegt hij.
Ik geloof het wel; ik laat ze verder met rust. En zo komen we weer op tijd in Amsterdam aan.

Wederom een korte kering. Ik draai de reisinformatie op Hoorn. Het achterste treinstel, het tweetje, gaat tot Haarlem. Ik doe een portofoontest met de machinist, deze nieuwe is wel op tijd, en we vertrekken ook weer op tijd. Ik begin wederom direct mijn controle, want ik moet de trein in Haarlem aan een collega overdragen. Persoonlijk vind ik het dan niet kunnen om te zeggen dat ik er niks aan heb gedaan, al is het maar de helft. Ook nu is het weer betrekkelijk rustig en heb ik het voorste stel voor Sloterdijk schoon.
Omdat er gesplitst gaat worden en de reizigers dat waarschijnlijk niet doorhebben, besluit ik over te stappen op het tweetje. Daar peil ik de bezetting en kom ik tot de conclusie dat ik het wel moet kunnen redden. En dus begin ik ook daar te controleren, om vervolgens iedereen persoonlijk te vragen of ze naar Haarlem moeten of verder. De helft antwoordt Haarlem, de andere helft wil verder en verwijs ik naar het voorste treinstel. Een enkeling hoort me dat zeggen en heeft geen verdere uitleg nodig (“Ik hoorde u al, ik stap zo over”), de meesten krijgen niks mee (“Oh, goed dat u het zegt, dank u”).

Wanneer we in Haarlem aankomen komt er al een procesleider perron naar de achterste deur om de reizigers te verwijzen, maar dat is niet nodig. Ik ben expres achteraan blijven staan om de trein leeg te kunnen lopen, voor die eventuele verdwaalde reiziger, maar die is er niet. Er is ook een servicemedewerker opgetrommeld om te helpen de trein leeg te maken, maar ook die is niet nodig; iedereen weet er van en het treinstel stroomt helemaal leeg. De rangeermachinist haalt het treinstel eraf, ik draag de trein schoon over aan mijn collega conducteur, ik haal mijn tas uit de cabine en de trein vertrekt op tijd richting Hoorn. En dat alles in een stationnement van twee minuten. De rangeermachinist bedankt me voor mijn inzet; zo wordt het ze makkelijk gemaakt.

Nu heb ik een half uur schaft. De Railpocket uit, de portofoon uit, even tijd voor mezelf.

Na dat half uur staat er een Intercity naar Den Haag op het programma. Die komt binnen en er blijkt al een conducteur op te zitten; De Haagse reserve, die in Leiden meteen over moet stappen om een trein naar Rotterdam te brengen. We zijn al eens eerder samen op pad geweest en besluiten wat bij te praten. De trein laten we voor wat het is; ik heb last van mijn heup en aangezien ik straks in mijn eentje met een dubbeldekker naar huis moet, besluit ik het even rustig aan te doen. De rit naar Den Haag verloopt rustig.

In Den Haag heb ik net iets meer dan twintig minuten voor mijn trein naar huis gaat. Wederom een toiletbezoek, mijn flesje water aanvullen en op naar huis. Tenminste, dat is de bedoeling. Ik loop naar de trein en tref een bekende Zwolse machinist. Een portofoontest is snel gedaan, ik roep om waar we naar toe zullen gaan en we vertrekken op tijd. Ik besluit niet meteen te gaan controleren, maar iets later op de rit. Wanneer we bij De Vink rijden, krijgen we een bericht op de Railpocket binnen: Er is een aanrijding met persoon bij Almere Poort, waardoor er daar geen treinverkeer mogelijk is. Oh, oh, daar moeten wij natuurlijk langs. En aangezien we de laatste trein van de dag zijn, kon dat wel eens betekenen dat we een heleboel moeten gaan regelen. Voor aankomst in Leiden roep ik alvast om dat het nog niet helemaal duidelijk is hoe het verder met ons zal gaan na Amsterdam Zuid en dat ik iedereen op de hoogte zal houden. Dat levert me op het perron van Leiden de vraag van een reiziger op of het zin heeft om via Utrecht te reizen, maar dat wordt niks, omdat die trein pas in Utrecht komt wanneer de laatste trein naar Zwolle daar al is vertrokken. Ik adviseer de man om te blijven zitten en met ons mee te reizen en even af te wachten, waarna hij weer instapt. We vertrekken richting Schiphol. Voor Schiphol komt er een bericht binnen dat er een mindervalide reiziger in de trein geholpen zal worden met rolstoel, die naar Almere Centrum wil met ons. Het is maar afwachten of dat wel gaat lukken.

Op Schiphol aangekomen wordt de mindervalide inderdaad de trein in geholpen met behulp van de brug, waarna wij verder gaan. Ik roep nog een keer in het Nederlands en Engels om wat er gaande is en dat ik het doorgeef wanneer ik meer weet. Ik heb de machinist ondertussen opgezocht om uit te zoeken wat er gaat gebeuren. Terwijl we de tunnel van Schiphol uitrijden wordt hij gebeld: Na Amsterdam Zuid gaan we via een andere route naar Zwolle. Vanaf Weesp gaan we in plaats van linksaf naar Almere, rechtdoor naar Hilversum en Amersfoort. Dat roep ik ook meteen om, zodat iedereen weet waar ze aan toe zijn. Reizigers voor Almere en Lelystad verwijs ik naar de stationsomroep, de reizigers voor Zwolle vertel ik dat we via een alternatieve route naar Zwolle gaan rijden. Wanneer we op Amsterdam Zuid aankomen, spreek ik met de machinist af dat ik eerst nog zorg ga dragen voor die mindervalide reiziger, want die kunnen we niet zomaar op het perron achterlaten. Ik loop de trein af om te kijken waar ze zijn, maar ze zijn al door andere reizigers geholpen door de man met rolstoel de trein uit te tillen. Dat is alvast geregeld, nu de rest nog. Ik spreek de mensen aan, ze blijken uit Zweden te komen. Ik hang al aan de telefoon met de assistentiecentrale en leg, wanneer ik ze eenmaal te pakken heb gekregen, uit wat er gaande is. De centralist vraagt me naar het telefoonnummer waarop de reizigers te bereiken zijn, welke ik doorgeef. Ik vertel het stel met kind wat er gaande is en dat we een alternatief voor ze gaan regelen in de vorm van een taxibusje. Nadat ik ze gerust heb gesteld dat we er voor gaan zorgen dat ook zij in Almere komen, neem ik afscheid van ze. Ik roep nóg een keer om, voor de zekerheid, waarna ik de trein laat vertrekken. De reizigers die op het perron stonden en vroegen hoe ze nu in Almere zouden komen heb ik allemaal verteld dat er waarschijnlijk bussen zouden gaan rijden. Het is allemaal even hectisch, maar we kunnen weer door.

Ter hoogte van Naarden-Bussum loop ik een serviceronde door de trein voor de enkeling die is blijven zitten. Over het algemeen moeten er daarvan de meesten nog door richting Groningen ook vandaag blijkt dat zo te zijn. Maar vanwege onze alternatieve route en de vertraging die we onderweg oplopen nu we achter andere treinen aanrijden dan gebruikelijk, kon dat wel eens moeilijk gaan worden. Dus nadat ik iedereen heb verteld dat we rond 1 uur in Zwolle hopen aan te komen en dat ik wat voor de reizigers naar Groningen ga regelen, begin ik te bellen met onze centrale. Die belt even later terug om te vertellen dat ze hun best gaan doen. We komen in Amersfoort aan, maar we krijgen niet meteen groen door. We komen over spoor 5 en ik word via de portofoon opgeroepen door de procesleider perron met het verzoek nog wat gestrande reizigers voor Zwolle mee te nemen, die op eigen houtje naar Amersfoort waren gegaan om de verstoring te vermijden, maar daar zijn gestrand. We nemen de drie reizigers mee en vertrekken dan op volle snelheid richting Zwolle. Alles geregeld, snel naar huis!

Dan belt de Klantmonitor me. Die zorgt in verstoorde situaties voor de reizigersloop en alternatieven.
“Je hebt gebeld voor de aansluiting naar Groningen, maar die kunnen we niet tegenhouden, omdat ze op 4 plaatsen aan het spoor aan het werk gaan. En die werkzaamheden kunnen we niet overal tegen gaan houden zonder later in de problemen te komen.” Zowel in Zwolle als Groningen gaat het gehele emplacement plat en ook onderweg gaat er op twee plaatsen aan het spoor gewerkt worden. Dat wordt dus niks. Er zijn op dat moment 3 verschillende verstoringen, allen aanrijdingen met persoon, die hij op moet lossen, dus hij vraagt mij of ik voor een alternatief wil bellen, zodat hij zich over de rest kan ontfermen. Ik zeg dat ik dat goed vind.

Dus ik hang weer aan de telefoon. Maar omdat er dus op drie verschillende plekken verstoringen zijn, is ook de centrale druk in de weer met het regelen van taxi’s voor gestrande reizigers, dus het duurt al rap tien minuten voor ik Roland aan de telefoon heb. Met Roland kan ik gelukkig goed, we hebben in het verleden veelvuldig contact gehad en we regelen een taxi voor tien personen; twee moeten er naar Meppel (inclusief de machinist), de rest naar Groningen. Roland regelt het voor me en ik informeer de reizigers.

Wanneer we in Zwolle aankomen om 01.10 uur, gaat het handjevol reizigers dat in Zwolle moet zijn naar huis, de rest meldt zich bij ons, zoals ik via de omroep heb gevraagd. Samen met de procesleider perron in Zwolle wandelen we naar de taxi’s. Daar staat ook nog het nodige aan personeel dat nog naar Lelystad en Den Haag moet. De PLP is niet zo te spreken over hoe het gaat, want het personeel had om 00.50 uur al opgehaald moeten worden en het is intussen 01.15 uur. Hij belt een keer met de taxicentrale, om te horen dat die het zo druk hebben dat ze momenteel geen taxi’s hebben. Ik loop met de PLP naar binnen om mijn administratie op te ruimen, terwijl hij belt met de overkoepelende taxicentrale. Het duurt gewoon te lang. Dan krijg ik van hem te horen dat ze een ander taxibedrijf hebben ingeschakeld en dat die een busje stuurt om iedereen weg te brengen, maar dat die uit Meppel moet komen en ze hopen dat die er om 01.45 uur is.
Dat vertel ik aan de reizigers buiten en ik bied ze iets te drinken aan, waar ze graag op ingaan. Nadat iedereen iets te drinken heeft gekregen komt er om 01.42 uur een busje aangereden dat de laatste reizigers naar Groningen zal brengen. De collega’s zijn ondertussen opgehaald, net als de machinist en de reizigster voor Meppel. Om 01.45 uur neem ik afscheid van de reizigers, die blij zijn dat ze naar Groningen gebracht gaan worden. Ik loop terug naar de PLP, ruim nog wat op en kan dan, een uur te laat, naar huis.

Iedereen een fijne zomer; na de zomer ben ik weer terug!

Conducteur Mike
___________________________________________________________________________
Iedere twee weken verschijnt er een column op ons forum. Lees de eerdere columns hier. Wil je ook bijdragen als medewerker of juist als reiziger? Neem dan contact met ons op!
Gebruikers-avatar
OVE Redactie
 
Berichten: 140
Geregistreerd: Za 28 Apr 2012 16:39

Share On:

Share on Facebook Facebook Share on Twitter Twitter

Terug naar Vanaf de Werkvloer

Wie is er online?

Gebruikers in dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron
lobed-depth
lobed-depth
lobed-depth
lobed-depth